Phuhurat wangburapha

 

---

Phahurat woven legacy by wofe99

---

ชุมชนชาวญวนอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณพาหุรัดผ่านเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี โดยมีรายละเอียดดังนี้สาเหตุการอพยพ เริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2319 เมื่อองเชียงซุง ซึ่งเป็นราชบุตรองค์ที่สี่ของเจ้าเมืองเว้ ได้นำข้าราชบริพารและไพร่พลอพยพออกจากเมืองเว้ ประเทศเวียดนามปัจจุบันเนื่องจากเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบและการจลาจลวุ่นวายภายในเมืองเว้การตั้งถิ่นฐานครั้งแรก เมื่ออพยพเข้ามาถึงเมืองบางกอก พระเจ้าตากสินมหาราชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ชาวญวนกลุ่มนี้ตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางฝั่งตะวันออก ซึ่งเป็นพื้นที่บริเวณวัดเชตุพนวิมลมังคลาราม วัดโพธิ์

ในปัจจุบันการย้ายมายังย่านพาหุรัดต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 ทรงมีพระราชประสงค์จะใช้ที่ดินบริเวณชุมชนชาวญวนเดิมเพื่อสร้างวังท่าเตียน จึงโปรดเกล้าฯ ให้ชาวญวนย้ายไปตั้งชุมชนใหม่ในพื้นที่บริเวณถนนพาหุรัด ถนนตรีเพชร และถนนบ้านหม้อ มรดกทางประวัติศาสตร์พื้นที่ดังกล่าวจึงกลายเป็นชุมชนชาวญวนขนาดใหญ่และถูกเรียกว่า บ้านญวนหรือ ถนนบ้าน

ญวน มาตั้งแต่อดีจนกระทั่งเกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในสมัยรัชกาลที่ 5 ทำให้ชาวญวนอพยพย้ายไปตั้งถิ่นฐานที่อื่น และพื้นที่ว่างดังกล่าวจึงถูกนำมาสร้างเป็นถนนพาหุรัดและตึกแถวซึ่งมีชาวอินเดียเข้ามาจับจองพื้นที่ทำการค้าต่อในเวลาต่อมา สถานที่สำคัญที่ตั้งอยู่ในบริเวณย่านพาหุรัดตามที่ปรากฏในแหล่งข้อมูล มีดังนี้

1. วัดคุรุดวาราศรีคุรุสิงห์สภา วัดซิกข์ เป็นวัดซิกข์แห่งแรกของประเทศไทยและเป็นศูนย์รวมจิตใจของชุมชนชาวซิกข์ในย่านนี้ โดยตัวอาคารมีต้นแบบมาจากสุวรรณวิหารในเมืองอมฤตสระ ประเทศอินเดีย

2. ศูนย์การค้าดิโอลด์สยามพลาซ่าตั้งอยู่บนพื้นที่ซึ่งเคยเป็น ตลาดมิ่งเมือง ในอดีต เป็นอาคารที่มีสถาปัตยกรรมผสมผสานความเป็นตะวันตกสีเหลืองอ่อน และเป็นแหล่งรวมผ้าไหม สินค้าไทย รวมถึงขนมไทยโบราณที่ขึ้นชื่อ

3. ห้างไนติงเกล ได้รับการขนานนามว่าเป็นห้างสรรพสินค้าแห่งแรกของประเทศไทย เปิดดำเนินกิจการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2473 โดยปัจจุบันยังคงเอกลักษณ์และกลิ่นอายความวินเทจด้วยการจำหน่ายสินค้าเก่าและหายาก นอกจากนี้ ในย่านดังกล่าวยังมีสถานที่สำคัญอื่น ๆ เช่น ห้างไชน่า เวิลด์ และ ห้างอินเดีย เอ็มโพเรียม ซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าในพื้นที่ลิตเติ้ลอินเดียแห่งนี้ด้วย การจัดการความขัดแย้งในชุมชนพาหุรัดมี

กรณีศึกษาที่สำคัญคือ ความขัดแย้งระหว่างเจ้าของแผงตลาดพาหุรัดและวัดราชบุรณราชวรวิหาร วัดเลียบซึ่งเป็นปัญหาเรื้อรังมานานเกือบสิบปี โดยมีรายละเอียดการจัดการดังนี้ครับ: สาเหตุของความขัดแย้ง ความขัดแย้งนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งใหญ่เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ซึ่งสร้างความ

เสียหายแก่ร้านค้าประมาณ 120-150 แผง ทางวัดราชบุรณราชวรวิหารในฐานะเจ้าของพื้นที่ต้องการเข้าไปปรับปรุงพื้นที่ให้ถูกสุขลักษณะและปลอดภัย เนื่องจากสภาพตลาดเดิมมีความเสื่อมโทรม แออัด และเสี่ยงต่ออันตราย แต่กลับถูกต่อต้านจากเจ้าของแผงที่ไม่ยินยอมให้มีการพัฒนาใด ๆ แนวทางและขั้นตอนการ

จัดการความขัดแย้ง ในปี พ.ศ. 2550 ทางวัดได้ดำเนิน โครงการพัฒนาตลาดพาหุรัดโดยใช้กลยุทธ์การจัดการความขัดแย้งอย่างเป็นระบบ ดังนี้การกำหนดเป้าหมายที่เกื้อกูลชุมชนโครงการไม่ได้เน้นเพียงการปรับปรุงกายภาพ แต่ยังสร้างโอกาสให้ผู้เช่ารายเดิมที่ยากจนได้ทำมาหากินต่อ โดยวัดอาสาเป็น

ตัวกลางติดต่อธนาคารเพื่อช่วยเหลือด้านแหล่งเงินทุนหากขาดแคลน กระบวนการสร้างความเข้าใจมีการดำเนินการอย่างเป็นขั้นตอนเพื่อลดแรงต้าน ได้แก่การประชาสัมพันธ์: ให้ข้อมูลโครงการผ่านสื่อหลากหลายรูปแบบและติดประกาศให้ทราบทั่วกัน การจัดประชุม เปิดเวทีพูดคุยทั้งในรูปแบบกลุ่มย่อยและกลุ่มใหญ่ เพื่อรับฟังและชี้แจง การไกล่เกลี่ยและเจรจาใช้กระบวนการเจรจาต่อรองโดยให้เวลาแก่ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการทำความเข้าใจ เพื่อมุ่งหวังให้เกิดความสมานฉันท์ การชี้แจงต่อสาธารณะเมื่อมี

การต่อต้านผ่านสื่อหรือการร้องเรียนจากกลุ่มที่ไม่เห็นด้วย ทางโครงการได้ใช้วิธีชี้แจงไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและลงสื่อมวลชนเพื่อสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น, ผลลัพธ์ของการจัดการ กระบวนการดังกล่าวส่งผลให้คนในชุมชนและผู้เช่าแผงส่วนใหญ่ (ร้อยละ 80) ยินยอมเข้าร่วมโครงการพัฒนา แม้จะยังคงมีกลุ่มผู้ต่อต้านอีกร้อยละ 20 ที่ใช้วิธีการแจกใบปลิวโจมตีหรือร้องเรียนไปยัง

หน่วยงานต่าง ๆ แต่ในท้ายที่สุด โครงการก็สามารถดำเนินการจัดการความขัดแย้งและเดินหน้าพัฒนาพื้นที่ได้สำเร็จการจัดการความขัดแย้งในกรณีนี้สะท้อนให้เห็นถึงการใช้การสื่อสารสองทางและการยื่นข้อเสนอที่ช่วยพัฒนาคุณภาพชีวิตมากกว่าการบังคับใช้กฎหมายเพียงอย่างเดียว เพื่อให้ชุมชนการค้าเก่าแก่สามารถอยู่รอดได้ในสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป

---

九皇勝會

 

---

Kin je festival by Puyana

---

การดูแลสุขภาพในบริบทของเทศกาลกินเจตามที่ปรากฏในแหล่งข้อมูล ไม่ได้ครอบคลุมเพียงแค่การเลือกรับประทานอาหาร แต่ยังรวมไปถึงการปรับสมดุลร่างกายและจิตใจอย่างเป็นองค์รวม โดยมีรายละเอียดที่น่าสนใจดังนี้

1. การฟื้นฟูและปรับสมดุลร่างกาย (Physical Health) การรับประทานอาหารเจซึ่งเน้นพืชผักและธัญพืชเป็นหลักส่งผลดีต่อร่างกายในหลายด้านการขับสารพิษและปรับสมดุลการกินเจติดต่อกันช่วยให้ร่างกายปรับตัวเข้าสู่สภาวะสมดุล ช่วยขับพิษและของเสียออกจากร่างกาย นอกจากนี้ยังช่วยให้ระบบไหลเวียนโลหิตและระบบทางเดินอาหารมีเสถียรภาพมากขึ้น ระบบขับถ่ายและการย่อยเนื่องจากผักและผลไม้มีเส้นใยอาหารสูง จึงช่วยกระตุ้นระบบการขับถ่ายและการทำงานของลำไส้ให้ดีขึ้น ลดความเสี่ยงโรคการงดเนื้อสัตว์ช่วยลดการบริโภคไขมันอิ่มตัวและคอเลสเตอรอล ซึ่งเป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญของโรคหัวใจและโรคหลอดเลือด เวชศาสตร์อาหารในประเทศจีนมีการใช้การกินเจเป็นส่วนหนึ่งของการบำบัดโรคด้วยอาหารตามหลักเวชศาสตร์โบราณโดยมีการปรุงอาหารตามใบสั่งแพทย์เพื่อรักษาโรคเฉพาะบุคคล

2. หลักการบริโภคเพื่อสุขภาพที่ดี เพื่อให้การกินเจส่งผลดีต่อสุขภาพอย่างแท้จริง แหล่งข้อมูลได้แนะนำหลักปฏิบัติไว้ดังนี้สารอาหารที่ครบถ้วนเนื่องจากการงดเนื้อสัตว์อาจทำให้ขาดโปรตีน จึงควรเลือกบริโภค โปรตีนจากพืช ทดแทน เช่น ถั่วเหลือง เต้าหู้ ถั่วชนิดต่าง ๆ และธัญพืช เพื่อให้ร่างกายได้รับสารอาหารที่จำเป็นครบถ้วน หลีกเลี่ยงผักฉุนและรสจัดควรเว้นผักที่มีกลิ่นฉุน 5 ชนิด เพราะเชื่อว่าส่งผลกระทบต่อธาตุในร่างกาย และควร งดอาหารรสจัด (เผ็ด หวาน เปรี้ยว หรือเค็มจัด) เพื่อไม่ให้เป็นการเบียดเบียนสุขภาพตนเอง การเลือกอาหารธรรมชาติควรเน้นอาหารที่ปรุงจากธรรมชาติและปราศจากสารเคมีเพื่อให้ได้คุณประโยชน์สูงสุด

3. ความสัมพันธ์ระหว่างสุขภาพกายและสุขภาพใจ (Holistic Health) แหล่งข้อมูลเน้นย้ำว่า ร่างกายและจิตใจเป็นของคู่กันและส่งผลถึงกันอย่างใกล้ชิดสุขภาพใจที่แข็งแรง: การถือศีลและปฏิบัติธรรมในช่วงเทศกาลช่วยลดความโกรธ ความโลภ และความหลง ทำให้จิตใจสงบ มีสมาธิ และเบิกบาน การปล่อยวาง การลดความต้องการทางกายในช่วง 9 วันนี้ ถือเป็นการสร้างพลังบวกและตัดขาดจากสิ่งที่เป็นอันตรายต่อทั้งร่างกายและจิตใจมิติทางประวัติศาสตร์ความเชื่อเรื่องการดูแลสุขภาพผ่านการกินเจยังย้อนไปถึงเหตุการณ์โรคระบาดในอดีต (เช่นที่ภูเก็ต) ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าการถือศีลกินเจช่วยให้ร่างกายแข็งแรงพอที่จะรอดพ้นจากโรคระบาดใหญ่ได้ โดยสรุป การดูแลสุขภาพในช่วงเทศกาลกินเจจึงไม่ใช่เพียงการงดเนื้อสัตว์ตามประเพณี แต่เป็นโอกาสในการ ชำระล้างร่างกาย ควบคู่ไปกับการ ปฏิบัติธรรมเพื่อความสงบสุขทาง

จิตใจ ซึ่งจะนำไปสู่ความสุขและสุขภาพที่ดีในระยะยาว เทศกาลกินเจในย่านเยาวราช ซึ่งเป็นศูนย์กลางของชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีนที่สำคัญผ่านข้อมูลจากแหล่งข้อมูลและบริบทของงาน กิ้วหองเซ่งห้วย 九皇勝會สามารถสรุปประเด็นสำคัญได้ดังนี้

1. ศูนย์รวมความศรัทธาและการสืบทอดทางวัฒนธรรม อัตลักษณ์ร่วมของชุมชนเทศกาลนี้เป็นสัญลักษณ์ของการแสดงออกถึงความศรัทธาอย่างลึกซึ้งของชาวไทยเชื้อสายจีน โดยชื่อเรียกที่ปรากฏในแหล่งข้อมูลอย่าง九皇勝會กิ้วหองเซ่งห้วยสื่อถึงงานสมโภชพระราชาธิราช 9 พระองค์ ซึ่งเป็นเทพเจ้าที่คอยคุ้มครองมวลมนุษย์ให้ร่มเย็น บทบาทของนักบวชและศาลเจ้าจากภาพประกอบ จะเห็นความสัมพันธ์ระหว่างนักบวชในพุทธศาสนามหายาน (ชุดสีส้ม) และ ฆราวาส (ชุดสีขาว) ซึ่งสะท้อนถึงบทบาทของวัดและศาลเจ้าในย่านเยาวราชที่เป็นทั้งสถานที่ประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์และเป็นที่พึ่งทางจิตใจ

2. วิถีการปฏิบัติตนและสัญลักษณ์ในเขตเมืองการสร้างบรรยากาศด้วย ธงเจเยาวราชจะถูกประดับด้วย ธงพื้นเหลืองตัวอักษรสีแดง 齋 ซึ่งนอกจากจะสื่อถึงอาหารที่ ไม่มีคาวแล้ว ยังทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนสติให้ผู้คนที่ผ่านไปมาตระหนักถึงการไม่เบียดเบียนชีวิตสัตว์และการตั้งมั่นอยู่ในศีลธรรมความขาวบริสุทธิ์ท่ามกลางเมืองพฤติกรรมการ นุ่งขาวห่มขาวของผู้เข้าร่วมงานที่ปรากฏในภาพ สื่อถึงการชำระล้างจิตวิญญาณให้บริสุทธิ์ ซึ่งสร้างความแตกต่างอย่างชัดเจนจากสภาพแวดล้อมที่เป็นอาคารพาณิชย์และตึกแถวในย่านธุรกิจ การชำระล้างร่างกายและจิตใจการกินเจในย่านนี้ไม่ได้มีเป้าหมายเพียงแค่การงดเนื้อสัตว์ แต่รวมถึงการ งดผักฉุน 5 ชนิด กระเทียม หอม หลักเกียว กุยช่าย ใบยาสูบและการรักษาศีล 5 เพื่อปรับสมดุลร่างกายและขับสารพิษ

3. มิติทางด้านจิตวิทยาและสังคม การเชื่อมโยงสุขภาพกายและใจการจัดงานในย่านที่วุ่นวายอย่างเยาวราชเป็นโอกาสให้ผู้ปฏิบัติได้ ปล่อยวางจากความต้องการทางกายและลดความโกรธ ความโลภ ความหลง การปฏิบัติธรรมในพื้นที่นี้จึงสอดคล้องกับแนวคิดเรื่องการสร้างความสุขจากภายใน การเว้นกรรมและการแผ่เมตตาผู้คนที่มารวมตัวกันที่เยาวราชในช่วงนี้มีความเชื่อร่วมกันในเรื่อง "การเว้นกรรม" โดยตระหนักว่าการฆ่าสัตว์เพื่อนำเนื้อมาบริโภคนั้นเป็นการสร้างกรรมที่จะส่งผลต่อสุขภาพและอายุขัย, ข้อมูลเพิ่มเติมที่ไม่ได้มาจากแหล่งข้อมูลโดยตรง แม้แหล่งข้อมูลจะระบุประวัติการเริ่มต้นที่เกาะภูเก็ต แต่ในปัจจุบัน เยาวราช ถนนสายมังกร ได้กลายเป็นแลนด์มาร์คสำคัญที่สุดในกรุงเทพฯ สำหรับเทศกาลนี้ โดยมี วัดมังกรกมลาวาส เล่งเน่ยยี่เป็นศูนย์กลางหลักของพิธีกรรมทางศาสนาและประเพณี กิ้วหองเซ่งห้วยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวง

---

History of old monk

 

Old Monk by Puyana

---

หลวงพ่อเชย (พระครูมหาชัยบริรักษ์) ได้ใช้ความรู้ความสามารถด้านการช่างควบคู่ไปกับความเชี่ยวชาญด้านพระคาถาอาคมในการบูรณปฏิสังขรณ์และพัฒนาวัดเจษฎารามจนมีความเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมาก โดยมีลักษณะการทำงานและผลงานที่สำคัญดังนี้การออกแบบด้วยตนเองท่านเป็นพระนักพัฒนาที่ลงมือออกแบบถาวรวัตถุต่าง ๆ ภายในวัดด้วยตัวเองเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงทักษะและความเชี่ยวชาญเชิงช่างที่ท่านมี การสร้างถาวรวัตถุที่หลากหลายภายใต้การนำของท่าน วัดเจษฎารามได้รับการก่อสร้างอาคารสำคัญมากมายเพื่อประโยชน์ทั้งในด้านศาสนพิธีและการศึกษา ได้แก่พระอุโบสถและวิหาร หอสวดมนต์และศาลาการเปรียญ หอพระไตรปิฎก ศาลาบำเพ็ญกุศลโรงเรียนประชาบาล เพื่อประโยชน์ทางการ

ศึกษาของคนในชุมชน การทุ่มเทแรงกายและสติปัญญาในงานด้านการช่างของท่าน นับตั้งแต่ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสในปี พ.ศ. 2462 เป็นต้นมา ไม่เพียงแต่ทำให้วัดมีความมั่นคงแข็งแรงทางกายภาพ แต่ยังทำให้วัดเจษฎารามกลายเป็นศูนย์กลางของชุมชนมหาชัยที่ยังคงปรากฏหลักฐานมาจนถึงปัจจุบันหากเปรียบวัดเจษฎารามเป็นประติมากรรมชิ้นเอก หลวงพ่อเชยก็คือช่างผู้ลงมือร่างแบบและตอกเสาเข็มด้วยตัว

เอง โดยใช้ความศรัทธาและความรู้เชิงช่างเป็นเครื่องมือในการเนรมิตวัดเก่าให้กลายเป็นอารามที่สง่างามและเป็นประโยชน์ต่อคนทุกรุ่น การสร้างโรงเรียนประชาบาลโดยหลวงพ่อเชย (พระครูมหาชัยบริรักษ์) ส่งผลกระทบเชิงบวกต่อชุมชนมหาชัยอย่างมีนัยสำคัญในหลายด้านตามที่ปรากฏในแหล่งข้อมูล ดังนี้ การสร้างประโยชน์ทั้งทางโลกและทางธรรม หลวงพ่อเชยไม่ได้มุ่งเน้นเพียงการบูรณะวัดเพื่อการประกอบพิธีกรรมทางศาสนาเท่านั้น แต่ท่านยังถูกยกย่องว่าเป็น พระนักพัฒนาที่สร้างประโยชน์ให้แก่ชุมชนในทาง

โลกด้วยการจัดตั้งสถานศึกษาควบคู่ไปกับถาวรวัตถุทางศาสนา การวางรากฐานการศึกษาให้เยาวชน การสร้างโรงเรียนประชาบาลเป็นการสร้างโอกาสทางการศึกษาให้แก่คนในชุมชนมหาชัยและจังหวัดสมุทรสาคร ทำให้เยาวชนมีสถานที่เรียนที่เป็นสัดส่วนและมั่นคง ซึ่งส่งผลต่อเนื่องให้คนรุ่นหลังได้ใช้ประโยชน์สืบมาจนถึงปัจจุบัน การเป็นศูนย์กลางของชุมชน: ด้วยความที่ท่านเป็นผู้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้างด้วยตนเอง โรงเรียนแห่งนี้จึงเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาวัดเจษฎารามให้มีความเจริญรุ่งเรืองสูงสุดในยุคนั้น ทำให้วัดกลายเป็นศูนย์กลางที่ตอบโจทย์ทั้งด้านจิตใจและด้านปัญญาของคนในพื้นที่ มรดกที่ยั่งยืนแหล่งข้อมูลระบุว่าถาวรวัตถุที่ท่านสร้าง รวมถึงโรงเรียนประชาบาล เป็นสิ่งที่ท่านตั้งใจสร้าง

ไว้เพื่อให้ คนรุ่นหลังได้พบเห็นและใช้ประโยชน์มาจนถึงปัจจุบันซึ่งแสดงถึงวิสัยทัศน์ที่ยาวไกลในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนในชุมชน โดยสรุป การสร้างโรงเรียนประชาบาลของหลวงพ่อเชยคือการมอบ อาวุธทางปัญญาให้แก่ชุมชน นอกเหนือไปจากเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจทางศาสนา ทำให้ท่านเป็นที่เคารพรักในฐานะพระผู้ให้ที่สร้างความเจริญรอบด้านอย่างแท้จริง หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ หลวงพ่อเชยเปรียบเสมือนวิศวกรผู้สร้างสะพานที่เชื่อมโยงระหว่างความศรัทธากับการศึกษา โดยสะพานแห่งนี้ไม่ได้พาคนไปสู่ความสงบทางใจเพียงอย่างเดียว แต่ยังนำพาเยาวชนในชุมชนไปสู่โอกาสและความรู้ที่จะใช้เลี้ยงชีพในอนาคตด้วย มีเพียงรูปภาพของหลวงพ่อเชยแห่งวัดเจษฎาราม จังหวัดสมุทรสาคร ในลักษณะนั่งสมาธิบนอาสนะพร้อมพัดยศและเครื่องประกอบสมณศักดิ์ อย่างไรก็ตาม แหล่งข้อมูลนี้ไม่ได้ระบุราย

ละเอียดเป็นข้อความเกี่ยวกับประวัติหรือบทบาทของท่านไว้ เพื่อให้คุณเห็นภาพประวัติและบทบาทหน้าที่ของท่านได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ข้อมูลต่อไปนี้เป็นข้อมูลที่อยู่นอกเหนือจากแหล่งข้อมูลที่คุณจัดหามา ซึ่งคุณอาจต้องการตรวจสอบความถูกต้องเพิ่มเติมจากแหล่งข้อมูลที่เป็นทางการอีกครั้งประวัติโดยสังเขปหลวงพ่อเชย หรือ พระครูชัยธรรมธาดา เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดเจษฎาราม ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงอย่างมากในลุ่มน้ำท่าจีนในช่วงอดีต เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของชาวมหาชัยและจังหวัดใกล้เคียงบทบาทสำคัญต่อวัดเจษฎาราม ท่านเป็นผู้นำในการบูรณปฏิสังขรณ์และพัฒนาวัดเจษฎารามให้มีความเจริญรุ่งเรือง จากเดิมที่เป็นวัดเก่าแก่ให้กลายเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาและปฏิบัติธรรมของชุมชนบทบาทต่อชุมชนและด้านจิตใจท่านเป็นที่พึ่งทางจิตใจของชาวประมงและชาวบ้านในจังหวัดสมุทรสาคร โดยมักจะได้รับนิมนต์ไปใน

พิธีสำคัญต่าง ๆ การสร้างวัตถุมงคลท่านมีชื่อเสียงอย่างมากในการสร้างพระปิดตาเนื้อผงคลุกรัก ซึ่งถือเป็นหนึ่งในเบญจภาคีพระปิดตาเนื้อผง และเป็นที่ต้องการอย่างมากของนักสะสมพระเครื่อง โดยมีความเชื่อในพุทธคุณด้านเมตตามหานิยมและแคล้วคลาดปลอดภัย มรดกทางวัฒนธรรม ชื่อเสียงของท่านยังส่งผลให้วัดเจษฎารามเป็นที่รู้จักในวงกว้าง แม้แต่ของดีขึ้นชื่อของมหาชัยอย่าง ลอดช่องวัดเจษ ก็มีที่มาจากชุมชนรอบวัดที่ได้รับอิทธิพลความศรัทธาและการรวมกลุ่มของชุมชนรอบวัดแห่งนี้ หลวงพ่อเชยเปรียบเสมือน เสาหลักแห่งศรัทธา ของชาวมหาชัย ที่ไม่เพียงแต่สร้างศาสนวัตถุไว้ภายในวัด แต่ยังสร้างเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจที่มั่นคงให้กับคนในชุมชนที่ต้องเผชิญกับวิถีชีวิตชาวเลที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงในอดีต

---

Baan mo Electric Market

 

Ban Mo Layers of Identity by wofe99

---

ในบริบทที่กว้างขึ้น แหล่งข้อมูลได้สะท้อนให้เห็นว่า บ้านหม้อ ไม่ได้เป็นเพียงย่านการค้า แต่เป็นพื้นที่ที่มีความซับซ้อนทางสังคมและวัฒนธรรม ซึ่งเกิดจากการหลอมรวมของกลุ่มชาติพันธุ์และความเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย ดังนี้

1. พหุวัฒนธรรมและรากเหง้าทางชาติพันธุ์ บ้านหม้อเป็นพื้นที่รองรับ ความหลากหลายทางชาติพันธุ์ มาตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ โดยมีกลุ่มหลัก ๆ คือ ชาวมอญเป็นกลุ่มดั้งเดิมจากอยุธยาที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานและสร้างเอกลักษณ์ผ่านอาชีพปั้นหม้อ จนกลายเป็นชื่อย่าน, มีบุคคลสำคัญคือ พระยาศรีสหเทพ ซึ่งมีเชื้อสายและเป็นเขยชาวมอญบ้านหม้อ เป็นผู้รวบรวมชาวมอญสร้าง สะพานมอญ"ขึ้นชาวญวนและชาวลาว ตั้งถิ่นฐานอยู่ในพื้นที่ต่อเนื่องกัน (บ้านญวนและบ้านลาว) โดยชาวญวนมีบทบาทสำคัญในการทำภาชนะหุงต้มในยุคแรกชาวจีนเข้ามามีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนผ่านเศรษฐกิจสู่การค้าอัญมณีและเครื่องประดับ และยังคงทิ้งร่องรอยทางวัฒนธรรมไว้ผ่านที่พึ่งทางใจ

2. ศูนย์รวมความเชื่อและการปรับตัวของศาสนสถาน สังคมในย่านนี้มี ศาสนาพุทธ เป็นศูนย์กลาง โดยมี วัดทิพยาวารี (กัมโล่วยี่) เป็นวัดจีนเก่าแก่ที่เป็นศูนย์รวมจิตใจของคนทั้งในและนอกพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีลักษณะวัฒนธรรมความเชื่อที่น่าสนใจคือ ศาลเจ้าขนาดเล็กเนื่องด้วยพื้นที่ในย่านมีจำกัดและราคาที่ดินแพงมาก ศาลเจ้าในบ้านหม้อจึงมีขนาดเล็กและแทรกตัวอยู่ตามตึกแถว เพื่อใช้เป็นที่พึ่งทางจิตใจและเสริมสิริมงคลด้านการค้าขายของชาวจีนการปรับตัวของวัดวัดในย่านนี้มีการปรับตัวตามสภาพเศรษฐกิจ เช่น การอนุญาตให้พ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงขายของหน้าวัด เพื่อให้ศาสนสถานยังคงเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตย่านการค้าได้ 

3. การเปลี่ยนผ่านสู่สังคมเมืองแบบ ต่างคนต่างอยู่แหล่งข้อมูลชี้ให้เห็นความเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่สำคัญเมื่อย่านนี้กลายเป็นเขตเศรษฐกิจเต็มตัวความสัมพันธ์ที่เหินห่างวิถีชีวิตแบบคนเมืองที่มีการแข่งขันสูงและการดำรงชีวิตที่เน้นการค้าขาย ทำให้ความสัมพันธ์ในชุมชนลดความใกล้ชิดลงและกลายเป็นลักษณะ ต่างคนต่างอยู่มากกว่าในอดีตการลดบทบาทของประเพณีกิจกรรมทางศาสนาและประเพณีดั้งเดิม เช่น งานสงกรานต์ หรือวันสำคัญต่าง ๆ ลดความคึกคักลงเนื่องจากผู้คนมีเวลาว่างน้อยลงจากการมุ่งเน้นประกอบอาชีพ

4. วัฒนธรรมการสืบทอดอาชีพ (Legacy of Trade) วัฒนธรรมที่เข้มแข็งที่สุดประการหนึ่งของบ้านหม้อคือ การสืบทอดธุรกิจจากรุ่นสู่รุ่น โดยเฉพาะในกลุ่มร้านค้าเพชร ร้านทอง และช่างฝีมือการสืบทอดนี้ไม่ได้เป็นเพียงการส่งต่อทรัพย์สิน แต่เป็นการส่งต่อ องค์ความรู้เฉพาะทางและชื่อเสียงของตระกูลที่ทำให้ย่านนี้ยังคงได้รับความนิยมจากบุคคลภายนอกอย่างต่อเนื่องโดยสรุป สังคมบ้านหม้อเปลี่ยนจากชุมชนชาติพันธุ์ที่ผูกพันด้วยหัตถกรรม สู่สังคมพาณิชย์ระดับประเทศที่ความสัมพันธ์ถูกเชื่อมโยงด้วยมูลค่าทางเศรษฐกิจ

และการสืบทอดกิจการ สังคมและวัฒนธรรมของบ้านหม้อเปรียบเสมือน เครื่องประดับโบราณที่ถูกนำมาเจียระไนใหม่แม้วัสดุตั้งต้นจะเป็นดิน (ช่างปั้นหม้อ) และทองคำ (ช่างทอง) จากหลายตระกูลที่แตกต่างกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป อัญมณีเหล่านี้ก็ถูกขัดเกลาด้วยกระแสความทันสมัยและเทคโนโลยี จนกลายเป็นเครื่องประดับที่มีมูลค่าสูง แม้จะดูแข็งแกร่งและเป็นสากลขึ้น แต่หากพิจารณาดูให้ดีจะยังเห็นรอยจารึกของช่างฝีมือรุ่นบรรพบุรุษที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อในเสมอ

---

ย่าน บ้านหม้อเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของพื้นที่ทางประวัติศาสตร์ที่เป็น เบ้าหลอมทางวัฒนธรรมจากการอยู่อาศัยร่วมกันของหลากหลายกลุ่มชาติพันธุ์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ซึ่งความหลากหลายนี้ได้ส่งผลต่อชื่อเรียก อาชีพ และอัตลักษณ์ของย่าน ดังนี้

ชาวมอญ (Mon) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิมที่อพยพมาจากกรุงศรีอยุธยาตามเสด็จสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชมาตั้งถิ่นฐาน ชื่อ บ้านหม้อ มีที่มาสำคัญจากอาชีพการปั้นหม้อดินเผาของชาวมอญกลุ่มนี้ นอกจากนี้ยังมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์อย่าง สะพานมอญซึ่งสร้างโดยพระยาศรีสหเทพที่มีเชื้อสายและเป็นเขยชาวมอญในย่านนี้ ชาวญวน (Vietnamese)ชุมชนชาวญวนอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์

ในบริเวณที่เรียกว่า บ้านญวน ซึ่งอยู่ต่อเนื่องกับบ้านหม้อ ชาวญวนในยุคแรกประกอบอาชีพทำภาชนะหุงต้มเช่นเดียวกับชาวมอญ ก่อนจะเลิกราไปเมื่อมีภาชนะสมัยใหม่เข้ามาแทนที่ ชาวจีน (Chinese)เข้ามามีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนโฉมย่านนี้จากแหล่งหัตถกรรมสู่ ย่านการค้าอัญมณีและเครื่องประดับ อิทธิพลของชาวจีนเห็นได้ชัดจากความหนาแน่นของ ศาลเจ้าขนาดเล็ก และ วัดทิพยาวารี (กัมโล่วยี่) ซึ่งเป็นวัดจีนเก่าแก่ที่เป็นศูนย์รวมจิตใจของคนในย่านมาอย่างยาวนาน ชาวลาว (Lao)ปรากฏหลักฐานการตั้งถิ่นฐานใน

ชื่อ บ้านลาวซึ่งเป็นพื้นที่ที่อยู่ถัดมาจากบ้านหม้อและบ้านญวน สะท้อนให้เห็นว่าในอดีตพื้นที่แถบนี้เป็นที่รองรับกลุ่มผู้อพยพหลากหลายเชื้อชาติที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ชาวอินเดีย (Indian) แม้จะไม่ได้เป็นกลุ่มหลักในบ้านหม้อโดยตรง แต่อิทธิพลของกลุ่มชาติพันธุ์อินเดียมีความเชื่อมโยงผ่าน ถนนพาหุรัด ซึ่งตัดผ่านย่านบ้านญวนเดิมหลังจากเกิดไฟไหม้ใหญ่ในสมัยรัชกาลที่ 5 และต่อมาได้กลายเป็นย่านเศรษฐกิจที่สำคัญของชาวไทยเชื้อสายอินเดียที่อยู่ติดกับบ้านหม้อ ในปัจจุบัน แม้ความชัดเจนของกลุ่มชาติพันธุ์ตามชื่อเรียก บ้านมอญ บ้านญวน หรือบ้านลาวจะเลือนหายไปตามการขยายตัวของเมืองและ

เปลี่ยนผ่านสู่สังคมเมืองแบบต่างคนต่างอยู่ แต่ร่องรอยทางวัฒนธรรมยังคงสืบทอดผ่านอาชีพการค้าอัญมณีและการเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่เชื่อมโยงคนหลากเชื้อชาติเข้าด้วยกัน เพื่อให้เห็นภาพชัดเจน ความหลากหลายทางชาติพันธุ์ในย่านบ้านหม้อเปรียบเสมือน ภาพโมเสก (Mosaic) ขนาดใหญ่" ที่ประกอบขึ้นจากเศษแก้วหลากสี ทั้งมอญ ญวน ลาว และจีน แม้ในระยะหลังสีของแต่ละชิ้นจะเริ่มกลมกลืนกันไปตามกาลเวลา แต่เมื่อมองในภาพรวม เราจะยังคงเห็นลวดลายที่สวยงามและซับซ้อน ซึ่งสะท้อนถึงประวัติศาสตร์การสร้างเมืองที่เปิดรับความแตกต่างหลากหลายมาโดยตลอด

 

---

Maharaj road

 

Maharaj Road by ใกล้รุ่ง

---

การคมนาคมทางน้ำในบริบทของถนนมหาราชและย่านท่าเตียน ไม่ได้เป็นเพียงแค่การสัญจร แต่คือ กระดูกสันหลังทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม" ที่เชื่อมต่อกรุงรัตนโกสินทร์เข้ากับพื้นที่ภายนอก โดยมีรายละเอียดเชิงลึกดังนี้
1. จุดเชื่อมต่อทางยุทธศาสตร์บนถนนมหาราช ถนนมหาราชทำหน้าที่เป็นเส้นเลือดใหญ่ทางบกที่วางตัวขนานไปกับแม่น้ำเจ้าพระยาโดยมี ท่าเรือต่าง ๆ ทำหน้าที่เป็นประตูเชื่อมต่อ (Gateways) สำคัญ ดังนี้ โครงข่ายท่าเรือที่หนาแน่นตลอดแนวถนนมหาราชประกอบด้วยท่าเรือสำคัญหลายแห่ง เช่น ท่าพระจันทร์, ท่ามหาราช ท่าช้างวังหลวง ท่าเตียน และท่าราชินีการเชื่อมต่อหลากรูปแบบพื้นที่นี้รองรับทั้ง เรือด่วนเจ้าพระยา เช่น ท่าช้าง ท่าเตียน ท่าราชินี และ เรือข้ามฟาก ที่เชื่อมฝั่งพระนครกับฝั่งธนบุรี เช่น เส้นทางท่าเตียน-วัดอรุณ และท่าช้าง-วัดระฆังนอกจากนี้ยังมีเรือหางยาวบริการเส้นทางเฉพาะ เช่น ท่าเตียน-บางกอกน้อย 

2. พัฒนาการทางประวัติศาสตร์จากเรือเมล์สู่การท่องเที่ยว บทบาทของการคมนาคมทางน้ำในย่านนี้มีการเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัยในอดีตท่าเตียนเคยเป็นจุดรับส่งสำคัญของ เรือเมล์ ซึ่งเป็นพาหนะหลักในการเดินทางระยะไกลไปยังจังหวัดต่าง ๆ เช่น บางบัวทอง, อยุธยา, ชัยนาท และนครสวรรค์ ปัจจุบัน แม้บทบาทการเดินทางไกลจะลดลง แต่ได้กลายเป็น ศูนย์กลางการท่องเที่ยวระดับโลก ท่าเรืออย่างท่าเตียน (รหัส น8)กลายเป็นจุดหมายหลักที่นักท่องเที่ยวใช้ชมทัศนียภาพพระปรางค์วัดอรุณฯ และป้อมวิไชยประสิทธิ์ และยังมีการพัฒนาเส้นทางเรือท่องเที่ยว (Chao Phraya Tourist Boat) มาลงที่ท่ามหาราชอีกด้วย 

3. ความสัมพันธ์ระหว่างการจอดเรือกับ การเกิดตลาดแหล่งข้อมูลระบุชัดเจนว่าความรุ่งเรืองของย่านนี้เกิดจากชัยภูมิทางน้ำชัยภูมิที่เหมาะสม ท่าเตียนกลายเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้นได้ เพราะเป็นท่าจอดเรือที่มีชัยภูมิเหมาะสม ทำให้เกิดการขนถ่ายสินค้าหลากหลาย ตั้งแต่สินค้าเกษตรไปจนถึงอาหารทะเลแห้งต้นกำเนิดการค้าส่ง การเข้าถึงได้ง่ายทางน้ำส่งผลให้พื้นที่นี้พัฒนาเป็นแหล่งค้าส่งแห่งแรกของกรุงรัตนโกสินทร์

4. มิติทางสังคมและวัฒนธรรม การคมนาคมทางน้ำได้ฝังรากลึกอยู่ในวิถีชีวิตและศิลปะของคนในย่านนี้: ภาพจำในศิลปะและบทเพลงความสำคัญของท่าเรือสะท้อนผ่านวัฒนธรรมร่วมสมัย เช่น เพลง "แม่ค้าตาคมที่พรรณนาถึงการรอคอยแฟนที่ท่าเตียนในทุกเที่ยวเรือ พื้นที่สร้างสรรค์ริมทางความคึกคักของผู้คนที่สัญจรผ่านท่าเรือสำคัญอย่างท่าราชินี ทำให้เกิดพื้นที่สำหรับศิลปินพื้นบ้านในการนั่งสร้างสรรค์และ

จำหน่ายงานศิลป์ริมทางเท้า ซึ่งเป็นจุดที่คนเดินเท้าจากท่าเรือต้องผ่าน การคมนาคมทางน้ำในย่านนี้จึงเปรียบเสมือน สายพานลำเลียงชีวิต ที่ไม่เพียงแต่ขนส่งผู้คนและสินค้า แต่ยังลำเลียงประวัติศาสตร์และความมั่งคั่งจากแม่น้ำขึ้นสู่ถนนมหาราช ทำให้ย่านท่าเตียนและพื้นที่โดยรอบยังคงเป็นศูนย์กลางที่มีพลวัตอยู่เสมอจนถึงปัจจุบัน

---

บริบททางวัฒนธรรมและบทบาทของศิลปะเงาในวิถีชีวิตดั้งเดิม ณ ท่าราชินี สะท้อนผ่านภาพลักษณ์ของความสมถะและการสืบสานภูมิปัญญาพื้นบ้านที่แทรกซึมอยู่ในพื้นที่สาธารณะของเมืองดังนี้ การสืบสานงานฝีมือในพื้นที่ชีวิตประจำวันบริบททางวัฒนธรรมที่ท่าราชินีแสดงให้เห็นถึง การดำรงอยู่ของศิลปะดั้งเดิมที่ปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตริมทาง โดยศิลปินจะใช้พื้นที่ทางเท้าเป็นทั้งพื้นที่สร้างสรรค์ผลงานและหน้าร้าน
จำหน่าย ซึ่งสะท้อนถึงวิถีชีวิตที่เรียบง่ายและความใกล้ชิดระหว่างศิลปินกับชุมชนหรือผู้ที่สัญจรไปมา สัญลักษณ์และการถ่ายทอดความเชื่อ บทบาทของศิลปะเงา หรือรูปแกะสลักหนัง) ไม่ได้เป็นเพียงของที่ระลึก แต่ยังทำหน้าที่ บันทึกและถ่ายทอดสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมและศาสนา เช่น รูปช้าง พระพิฆเนศ หน้าโขน และตัวละครในวรรณคดี ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของอัตลักษณ์ไทยที่ถูกย่อส่วนลงมาให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้นในรูปแบบของที่ระลึกหรือของประดับตกแต่ง การเชื่อมต่อระหว่างอดีตกับปัจจุบัน การมีอยู่ของ

งานศิลปะเหล่านี้ในย่านเก่าแก่ของกรุงเทพฯ อย่างท่าราชินี ทำหน้าที่เป็น สะพานเชื่อมทางจิตวิญญาณ ที่ช่วยย้ำเตือนถึงรากเหง้าของศิลปะการแสดงและการแกะสลักที่ยังมีชีวิตอยู่ แม้สภาพแวดล้อมรอบข้างจะเปลี่ยนเป็นตึกแถวหรือประตูเหล็กม้วนตามยุคสมัยก็ตามบทบาททางเศรษฐกิจและงานอดิเรก ภาพของการนั่งสานงานอย่างตั้งใจบ่งบอกว่าศิลปะชนิดนี้เป็นทั้ง อาชีพที่สร้างรายได้เลี้ยงปากท้อง และการใช้เวลาอย่างสร้างสรรค์ในวิถีชีวิตดั้งเดิมที่เน้นความประณีตและการใช้แรงงานฝีมือ (Handicraft) มากกว่าการผลิต
ในเชิงอุตสาหกรรม ศิลปะเงา ณ ท่าราชินี เปรียบเสมือนดั่งรากของต้นไม้ใหญ่ที่แทรกตัวอยู่ในรอยแตกของคอนกรีตในเมืองหลวง แม้พื้นที่จะจำกัดและดูเรียบง่าย แต่ก็เป็นจุดเชื่อมโยงที่ทำให้ผู้คนยังคงสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณแห่งอดีตที่ยังคงหายใจและงอกงามอยู่ในชีวิตประจำวันปัจจุบัน

---

Bangkok national museum

 

Palace National Museum by wofe99

พระที่นั่งศิวโมกขพิมาน คืออาคารขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของพระราชวังบวรสถานมงคล ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสง่างามและการผสมผสานทางศิลปกรรมอย่างชัดเจน ลักษณะสำคัญที่ปรากฏในภาพและบทบาทในประวัติศาสตร์มีดังนี้ 

สถาปัตยกรรมแบบผสมผสาน พระที่นั่งองค์นี้มีโครงสร้างหลักเป็นสถาปัตยกรรมไทยประเพณี สังเกตได้จากหลังคาทรงจั่วซ้อนชั้นที่มีความลาดชันสูง และการประดับเครื่องลำยอง ช่อฟ้า 

ใบระกา หางหงส์ อย่างครบถ้วน อย่างไรก็ตาม ส่วนที่โดดเด่นมากในภาพคือมุขโถงด้านหน้าที่มีซุ้มประตูและหน้าต่างรูปโค้ง (Arch) แบบตะวันตก ซึ่งเป็นการปรับปรุงอาคารในสมัยหลังเพื่อใช้เป็นพิพิธภัณฑ์ความสำคัญในฐานะท้องพระโรง ตามประวัติศาสตร์ (ข้อมูลภายนอกแหล่งข้อมูล) พระที่นั่งองค์นี้เดิมเป็นอาคารโถงไม้ที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 เพื่อใช้เป็น

สถานที่เสด็จออกขุนนางและประกอบพระราชพิธีสำคัญของวังหน้า ก่อนจะได้รับการบูรณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนในภายหลัง จุดเริ่มต้นของพิพิธภัณฑสถานสำหรับพระนครเมื่อมีการยกเลิกตำแหน่งวังหน้า พระที่นั่งศิวโมกขพิมานได้รับบทบาทใหม่ที่สำคัญยิ่ง คือการเป็นอาคารจัดแสดงหลักของพิพิธภัณฑสถานสำหรับพระนคร (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑชาติ พระนคร)มาตั้งแต่

รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยใช้จัดแสดงวัตถุโบราณที่รวบรวมมาจากทั่วราชอาณาจักร ข้อมูลภายนอกแหล่งข้อมูล) รั้วและการจัดระเบียบพื้นที่ ภาพถ่ายยังแสดงให้เห็นถึงการตกแต่งรั้วเหล็กบนฐานปูนที่ล้อมรอบบริเวณพระที่นั่ง ซึ่งช่วยสร้างความเป็นระเบียบและสะท้อนภาพลักษณ์ความทันสมัยของสถานที่ในช่วงการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคพิพิธภัณฑ์ ข้อมูลเพิ่มเติมภายนอกแหล่งข้อมูลปัจจุบันพระที่นั่งศิวโมกข

พิมานใช้เป็นห้องจัดแสดงหลักที่ชื่อว่า แกลเลอรีประวัติศาสตร์ไทย ซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุชิ้นเอกที่เล่าเรื่องราวตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ พระที่นั่งศิวโมกขพิมานเปรียบเสมือน ห้องรับแขกของประวัติศาสตร์ไทยที่ครั้งหนึ่งเคยใช้ต้อนรับขุนนางและอาคันตุกะ

ในฐานะท้องพระโรงของวังหน้า แต่ปัจจุบันได้ทำหน้าที่ต้อนรับคนรุ่นหลังและชาวโลกให้เข้ามาเรียนรู้รากเหง้าของชาติผ่านโบราณวัตถุที่จัดแสดงอยู่ภายใน

 

บ้านเก่าเล่าเรื่อง

 

Charoenchai Communnity the Oldhouse Stoty by wofe99

สภาพแวดล้อมทางกายภาพและวิถีชีวิตในพื้นที่ชุมชนเจริญไชยสะท้อนถึงการปะทะสังสรรค์ระหว่างประวัติศาสตร์ที่รุ่งเรืองกับวิถีชีวิตดั้งเดิมที่ปรับตัวตามกาลเวลา โดยสามารถจำแนกออกเป็นรายละเอียดดังนี้ สภาพแวดล้อมทางกายภาพที่สะท้อนอดีต สถาปัตยกรรมที่ผสมผสาน อาคารในชุมชนมีลักษณะเป็นตึกแถวโบราณที่ได้รับอิทธิพลจาก สถาปัตยกรรมแบบยุโรป เห็นได้จากเสาหลอกที่มีหัวเสาประดับลวดลายปูนปั้น (Pilasters) ซุ้มหน้าต่างทรงโค้ง และลายบัวปูนปั้นใต้ชายคา องค์ประกอบเหล่านี้ขนาบข้างทางเดินหรือตรอกแคบ ๆ ที่วางผังให้อาคารเรียงชิดติดกัน ร่องรอยการใช้งานและกาลเวลา สภาพภายนอก

อาคารแสดงถึงความเก่าแก่ผ่าน ผนังที่สีลอกล่อน มีรอยแตกร้าว และคราบความชื้น มีการใช้ กันสาดสังกะสีที่เริ่มเป็นสนิม มุงทับพื้นที่ทางเดินและค้ำยันด้วยไม้คอยพยุงไว้เพื่อให้เกิดร่มเงาและกันฝน นอกจากนี้ยังมีสายไฟที่พาดระโยงระยางผ่านหน้าตัวอาคาร สะท้อนถึงสภาพชุมชนเมืองเก่าที่มีความหนาแน่นสูง วิถีชีวิตที่ผูกพันกับวัฒนธรรมและความเชื่อ พื้นที่ที่หลอมรวมหน้าที่การใช้งาน: วิถีชีวิตในชุมชนเป็นลักษณะของการอยู่อาศัยที่ผสมผสานกับพื้นที่ทำงาน พื้นที่ชั้นล่างมักถูกใช้สอยอย่างเต็มที่ มีทั้งการตากผ้า วางสิ่งของเครื่องใช้ และจอดรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นการใช้พื้นที่กึ่งสาธารณะตามวิถีชีวิตดั้งเดิม ศูนย์รวมทางจิตใจและสายสัมพันธ์ภายในอาคารทำหน้าที่เป็นที่เก็บรักษาความทรงจำและบันทึกทาง

วัฒนธรรม มีการประดับ ภาพถ่ายบุคคลสำคัญ ภาพพระสงฆ์ และรูปเคารพทางศาสนา เช่น เจ้าแม่กวนอิม สิ่งเหล่านี้ยืนยันถึงวิถีชีวิตที่ยึดโยงอยู่กับความกตัญญู ความเชื่อทางศาสนาพุทธทั้งแบบไทยและจีน และการรักษารากเหง้าของครอบครัว ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดลักษณะของตรอกที่แคบและการมีหน้าต่างไม้บานเปิดเรียงรายส่งผลให้เกิดปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างสมาชิกในชุมชน พื้นที่ทางเดินไม่ได้เป็นเพียงทาง
ผ่าน แต่เป็นเส้นเลือดใหญ่ที่เชื่อมร้อยผู้คนที่มีความเชื่อและ

รากฐานทางวัฒนธรรมเดียวกันเข้าไว้ด้วยกัน สภาพแวดล้อมของชุมชนเจริญไชยเปรียบเสมือน สมุดจดบันทึกเล่มหนา ที่มีหน้ากระดาษเป็นผนังปูนเก่าและรอยปะชุนด้วยสังกะสี แม้ภายนอกจะดูทรุดโทรมไปตามกาลเวลา แต่ทุกรายละเอียดในนั้นกลับบันทึกเรื่องราวความศรัทธาและวิถีชีวิตที่มีชีวิตชีวาของคนหลายชั่วอายุคนไว้ได้อย่างครบถ้วน